zondag 6 mei 2018

Welkom


Welkom op mijn weblog!
Ik wil op mijn weblog regelmatig Haiku en/of Senryu plaatsen, 
andere interessante bijdragen zullen er ook te zien zijn.
Een haiku is een klein Japans gedichtje/dichtvorm van drie regels met in totaal 17 lettergrepen in de verdeling 5-7-5 lettergrepen over resp. de eerste/tweede/derde regel. 

Een haiku beschrijft in principe een objectieve en ultieme natuurervaring. 
De senryu voldoet aan dezelfde basisregels, maar hoeft niet perse over de natuur te gaan en beschrijft ook de mens en zijn gevoelens, de senryu geeft de schrijver dus meer vrijheden. 
Naast deze basisregels zijn er nog een flink aantal andere voorwaarden, maar hier laat ik het voorlopig even bij.
Foto's en teksten zijn in veel gevallen van mijzelf, tenzij anders vermeld. 
Wil je iets van mijn weblog gebruiken, een tekst of een foto, laat het mij dan s.v.p. eerst even weten en ook een verwijzing naar de bron zou ik dan zeer op prijs stellen. 
Door op de foto te klikken verschijnen ze in een ander (meestal groter) venster.
Als er iets is dat je aanspreekt, dan vind ik het leuk wanneer je ook een reactie achterlaat.
Veel kijk en leesplezier.




Haiku van de maand mei




-------------------------------------------------------------------

taraxacum, maar

op z'n Hollands paardenbloem

gewoon een wei vol

-------------------------------------------------------------------



jeer


Voor mijn  laatste nieuwe logje klik op de titel hieronder!

"Met Amanda Strydom op herhaling"


Wil je reageren op de Haiku/senryu van de maand mei klik hier!

Bezoek ook eens Jeer's Haiku/senryu in beeld pagina!

==========================================

Copyright  © jeer  2007-2018

zaterdag 5 mei 2018

Met Amanda Strydom op herhaling

In 2008 ben ik in de schouwburg naar een concert geweest van Amanda Strydom.
Amanda Strydom is een Zuid-Afrikaanse zangeres, die hier toen nog maar weinig bekendheid genoot, in Zuid-Afrika was ze echter al  "wereldberoemd". Ze heeft diverse optredens gehad met Stef Bos, waar ze liedjes van en mee zingt en andersom.

Hoewel ik ze nu vaker tegen kom op internet (b.v. You Tube), kan ik voor 2018 geen optredens van haar vinden in Nederland. 
Daarom dan hier nogmaals in het kader van "Vergeten werken aflevering 2".

Amanda Strydom



Hieronder een liedje van Stef Bos 
"Tussen Die Liefde En Die Leegte" 
in een vertaling gezongen door Amanda Strydom.



Hoewel ik haar helemaal niet kende, raakte ik en vooral mijn vrouw van dit optreden  onder de indruk.
We hebben dan ook na afloop een CD van haar aangeschaft en die heb ik toen helemaal "grijs gedraaid'.










Het zijn bijzondere liedjes, die een extra charme krijgen doordat  het in de Zuid-Afrikaanse taal is, dat met een beetje toelichting hier en daar heel goed te volgen is.
Hieronder een duet  met Stef Bos:



My Kamer

Ek het lankal immigreer na 'n kamer in mijn kop 
Vandaar hou ik versigtig die wêreld om my dop* 
(* in de gaten) 

My kamer bied 'n skuilte as die storms daar buite woed 

My kamer ken geheime, mijn kamer ken my goed 
Beskut my teen 'n wêreld waar ek ongemaklik leef. 
Bevry my van bagasie en laat my rustig wees


Die wêreld is my woning nie, Totius ** sou verstaan 
Ek reis al meer na binne 

tot dit tyd word om te gaan ............ 
tijd word om te gaan

My kamer het geen meubels, geen boek of skildery
Geen spinnerak of rommel om my aandag af te lei
My kamer het groot vensters, zonder luike of gordyn
Die uitsig onbelemmerd, net die son wat helder skyn

Die wêreld is my woning nie, Totius ** sou verstaan 
Ek reis al meer na binne 

tot dit tyd word om te gaan 


Ons ken die komplot van die drama
Elke eeu word daar  flink repeteer
Net die rolverdeling en die dekor verander
Maar waar is die groot regisseur, waar is die groot regisseur

Die wêreld is my woning nie, Totius ** sou verstaan 
Ek reis al meer na binne 

tot dit tyd word om te gaan ............ tijd word om te gaan  



**
Totius, dichter van wie het gedicht is:

"Die wêreld is ons woning nie"


Voor meer Amanda Strydom zie onder het kopje Labels 
bij " Amanda Strydom"



jeer

donderdag 19 april 2018

Het zusje van de tulp

Onlangs heb ik meegedaan aan een gedichtenwedstrijd, die 

georganiseerd was door "Bloeiend Zijpe".

Het thema van deze wedstrijd luidde:

Wie is het zusje van de tulp?

Hieronder mijn inzending, die helaas niet in de prijzen is gevallen.


                  Zusje van de tulp


De tulp is mijn zusje sprak het kleine krokusje.

Laat mij niet lachen onderbrak de hyacint.

Van alle bollen ben ik de meest waardevolle.

Door mijn kleur en geur ben ik naast de tulp het meest bemind.


Wacht eens even zei de narcis een tikkeltje verlegen,

het is haast zeker en gewis, dat de tulp mijn zusje is.

In het voorjaar moet je maar eens kijken,

staan wij overal gezamenlijk te prijken.


Dan komt het blauwe druifje op de proppen.

Zij kan al dat gesnoef echt niet verkroppen

en oppert, ik ben dan wel klein, maar de tulp

zou zomaar ook mijn grote zus kunnen zijn.


De tulpenboom vindt zichzelf meer de stoere oom.

Plots verschijnt er uit het niets de uienbol en verpest ieders droom.

Zonder twijfel doet hij zijn relaas, een betoog dat er niet om loog.

Niet één van de andere bollen kan dan haar tranen nog de baas.



Overigens las ik gisteren in de krant, dat vele toeristen teleurgesteld waren tijdens hun bezoek aan de Keukenhof, want buiten bloeiden er vanwege het koude weer slechts weinig of geen tulpen.

jeer

zaterdag 31 maart 2018

Het snoepje van de week!

Het snoepje van de week, wie kent het niet? De jonge generatie heel waarschijnlijk niet, want de Gruyter, die als extraatje bij de boodschappen een klein zakje snoepjes uitdeelde, bestaat sedert 1976 niet meer.
Toch had ik deze week weer even het gevoel, dat wij vroeger als kind beleefden, wanneer ons moeder met de wekelijkse boodschappen van de Gruyter thuis kwam en het snoepje van de week uit de boodschappentas tevoorschijn toverde.
Vorige week was er in  het Stadsarchief van Oss een archeologiemiddag. Iedereen kon er filmpjes bekijken over de archeologische opgravingen in en rond Oss en enkele uitgestalde vondsten bewonderen. Het was ook mogelijk om je eigen eventuele waardevolle vondsten te laten beoordelen.
Zelf had ik nog een oud muntje van zeer slechte kwaliteit, dat ik ooit langs de wegkant gevonden had en na het schoonmaken en bekijken onder een loep na enig speurwerk op internet kon traceren.



Het bleek een 1 cent munt van Koning Willem III uit 1878, die geslagen is in Utrecht in een oplage van 53.900.000. 
De voorzijde heeft een afbeelding van de gekroonde leeuw met zwaard en pijlenbundel en op de achterzijde staat de 1 cent binnen twee samengebonden Oranjetakken
De cent heeft als muntteken een Mercuriusstaf en een bijl als muntmeesterteken. Hij is gemaakt van brons, heeft een gekartelde rand en weegt 2,5 gram met een doorsnede van 19 millimeter. 
Mijn muntje had geen enkele geldelijke waarde.
Als aardigheidje had de organisatie er een pot met scherven neergezet, waaraan een prijsvraag verbonden was. 
Je moest het aantal scherven raden dat er in de pot zat.
Ik heb toen ook een gokje gewaagd en vermoedde 146 scherven. Enkele dagen geleden kreeg ik tot mijn verrassing het bericht, dat ik de winnaar was geworden. Met mijn 146 zat ik er slechts eentje naast, het waren er 145 en ik had dus een prijsje gewonnen. Het was een pot met 1 kilo snoep en een boek over de geschiedenis van Oss.


 "Het  snoepje van de week"




----------------------------------------------------------

snoepje van de week

het kwam net als de scherven

weer boven water

 ----------------------------------------------------------


jeer
  

dinsdag 6 maart 2018

Lekker kopje koffie

In juni 2016 bezocht ik een expositie in het voormalig kerkgebouw van de Paulus parochie in Oss. 
In een eerder logje heb ik daar al over geschreven. 
Je kunt in zo'n logje lang niet alle indrukken kwijt, maar als ik dan mijn fotoarchief weer eens doorwandel kom ik dingen tegen, die ik toen heb laten liggen en waarvan ik nu denk, dat is ook best aardig om te laten zien.
Ik moet ook eerlijk bekennen, dat ik momenteel worstel met een gebrek aan inspiratie en ben ik blij dat ik uit mijn archief kan putten.
Hieronder dan ook een eerste bijdrage in de categorie:


" Vergeten werken (1)" met de titel Lekker kopje koffie.

Ik weet helaas niet meer van wie dit werk is.



------------------------------------------------------


een smaakvol kopje

kunst als van een barista

geniet er dus van

------------------------------------------------------

jeer

zaterdag 3 februari 2018

Dag van de Poëzie 25 januari 2018

Ook dit jaar weer heb ik op 25 januari op de Landelijke Dag van de Poëzie 2018 een bijdrage geleverd aan het open podium, dat georganiseerd werd door het PPO te Oss. 
Normaal gesproken ben ik snel uitgesproken met een enkele haiku of ander kort gedicht, maar deze keer heb ik gekozen voor een verhalend vers, want ben ik voor het pluche gezwicht.
Het thema was dit jaar "Theater" met het motto: 
" Uitstromend in het pluche van de zaal", maar wat moet je met zo'n thema, wat is theater nou eigenlijk helemaal?
Het is een gebouw, het is het spel dat daarin wordt gespeeld, maar theater is soms ook een hoop overdreven gedoe!
Volgens mij houden de meeste dichters niet echt van een hoop overdreven gedoe. Dus was het thema in Oss inmiddels veranderd in: 
"Alles van waarde is weerloos", naar een zinsnede uit een gedicht van Lucebert, maar ook hier kun je van alles bij bedenken.
Ik ben de avond eenvoudig begonnen met een distichon , een tweeregelig gedicht, gevolgd door een drieregelige senryu, die mij in principe beter ligt.
Een distichon, een tweeregelig vers, dat een volledige zin vormt:


 Ook 'n lucifer lijkt weerloos, maar niets is minder waar, 

 hij ontvlamt al snel door slechts 'n argeloos gebaar. 


link foto


Dan de drieregelige senryu, die wel twee kéér wordt voorgedragen:


-------------------------------------------------------

lastig inschatten

meerwaarde van een dichter

overschat het niet

-------------------------------------------------------


Hierna ben ik verder gegaan met een soort vrij vers zonder titel:



De één houdt van kort en krachtig, meer dan

17 lettergrepen wordt hem al snel te machtig

de ander beheerst een sonnet of het kwatrijn

een derde vindt juist de limerick heel fijn


maar


Van het wrochten ener poëet 

heeft de wereld vaak geen weet.

De poëet kneedt zijn vers zin na zin

zijn hele ziel en zaligheid legt hij er in.

Wanneer echter de barre strijd is gestreden

wil hij best wel met dit vers naar buiten treden.

Tenslotte kan hij toch de verleiding niet weerstaan

om ook eens met zijn gedicht op een podium te staan.



Verder heb ik mijn gedicht Trottoirband, dat onlangs een eervolle vermelding kreeg voorgedragen onder het motto:

" Alles van waarde is weergaloos "

En als allerlaatste nogmaals de senryu van hierboven, maar dan net even iets anders:


-------------------------------------------------------

lastig inschatten

meerwaarde van een dichter

onderschat het niet


-------------------------------------------------------

    jeer

woensdag 24 januari 2018

Praag en Lidice

Medio augustus ben ik op vakantie geweest in Duitsland en Tsjechië, we zijn ook zes dagen in Praag geweest. 
Praag is een indrukwekkende stad met een schat aan kunst en cultuur. Het lijkt soms net een openluchtmuseum met de vele bijzondere bouwwerken, sculpturen, gebedshuizen, parken, pleinen en de Vltava (Moldau) met zijn bruggen.
Vanuit ons hotel in de wijk Praag 6 aan de Evropská, waar de metrohalte praktisch voor de deur ligt, zijn we in 10 tot 15 minuten in alle stadsdelen van Praag.
We hebben op deze manier de Praagse Burcht, de Joodse Wijk, de Oude Stad, de Nieuwe Stad en Mala Straná (Kleine Zijde) verkent.
Te beginnen met de Praagse Burcht( Praszký Hrad) met o.a. de imposante St.-Vituskathedraal, het Gouden Straatje, meerdere paleizen, kloosters, torens en tuinen.
Op de Praagse Burcht zetelt sinds 1918 de Tsjechische president en ieder uur is er op de eerste binnenhof de wisseling van de wacht, met om twaalf uur fanfaremuziek. 
De vele toeristen stromen dan toe om het schouwspel mee te maken.
Vanaf metrostation Malostranská beginnen we aan de lange klim naar één van de ingangen van de burcht. 
Voordat we naar binnen mogen worden we grondig gescand.
De opgang biedt een weids uitzicht op Praag en op een goed onderhouden parkachtige omgeving met o.a deze fraaie boom.





Midden onder, zicht op de beroemde Karelsbrug over de Moldau


Aflossing van de wacht op het eerste binnenhof


en om twaalf uur met muziek


Ingang eerste binnenhof met wachters


Tweede binnenhof met zicht op spitsen van  de St.-Vituskathedraal.
Hoe dichter bij een kerk of kathedraal, des te moeilijker om hem 
op de foto te  krijgen met een eenvoudige camera.


Helaas zijn de meeste foto's van het interieur van de kathedraal van slechte kwaliteit.  Daarom hieronder slechts enkele foto's van de binnenkant.


Biechtstoel


Op de burcht is het "Gouden Straatje", een druk bezochte bezienswaardigheid. In het "Gouden Straatje" staan elf kleine huisjes, die oorspronkelijk bedoeld waren als onderkomen voor de kasteelwachten. 



Tussen 1916 en 1917 woonde hier Franz Kafka op nummer 22 in het huisje van zijn zus. 
Tegenwoordig is er een klein museum in gevestigd.
Nadat we de burcht hebben verlaten lopen we langs de Moldau via de beroemde Karelsbrug naar de Joodse Wijk.



Franz Kafka werd op 3 juli 1883 in Praag in een Joods gezin geboren en hij geldt als één van de meest belangrijke en invloedrijke auteurs van de afgelopen eeuw.
Hij woonde het grootste deel van zijn leven, hij werd slechts 40 jaar, in de Joodse wijk Josefov.
Hieronder een foto van de oude Joodse begraafplaats in deze wijk, het was gesloten toen wij er waren, het was Sabbat. 
Hier staan 12.000 grafzerken en er liggen meer dan 100.000 doden begraven. De Joodse godsdienst predikt de wederopstand en daarom mogen graven niet geruimd worden, zodoende liggen de doden in vele lagen boven elkaar begraven. 
De oudste steen is van 15 april 1439 en de laatste uit 1787.



Franz Kafka wordt op meerder plaatsen in Praag geëerd met sculpturen. Zo staat er in de buurt van zijn ouderlijk huis een bronzen standbeeld van hem, gemaakt door de kunstenaar Jaroslav Róna. De kunstenaar baseerde het beeld op Kafka's korte verhaal "Beschrijving van een gevecht", waarin een vriendschappelijk gesprek tussen verteller en een kennis uitmondt in een ruzie.
Op de schouders van de mysterieuze hoofdloze zwarte figuur is Kafka zelf te herkennen.



In 2004 heeft David Cerny een ronddraaiend hoofd van Kafka ontworpen, een hoofd van 42 glinsterende metalen schijven, die los van elkaar kunnen ronddraaien.


zie deze link voor een kort filmpje

Dezelfde David Cerny ontwierp ook de babypoppetjes op de televisietoren in Praag.



Hoewel wij alle wijken te voet hebben gedaan kun je Praag uiteraard ook op andere manieren verkennen. Één andere manier is een rondrit in een fraaie nostalgisch uitziende auto.


Je komt dan ongetwijfeld ook langs deze fraaie Jerusalem of Jubileum  synagoge, die niet in de Joodse Wijk, maar in de wijk Novo Mesto ligt. Het is een synagoge gebouwd in Moorse stijl vermengd met Art Nouveau details. Het is één van de mooiste, maar zeker de grootste synagoge van de stad.




Tot zover een kleine selectie van de vele foto's van een indrukwekkend Praag.
Op onze heenreis kwamen wij op een kleine 20 km voor Praag op de snelweg het plaatsnaambordje Lidice tegen en wij besloten om op de terugweg hier naar toe te gaan.
Van 29 april tot en met 21 mei zond de VPRO een zevendelige filmische televisieserie uit met de titel "Himmlers hersens heten Heydrich" gebaseerd op de bestseller 'HhhH' van Laurent Binet. 
Het gaat over de even knullige als spectaculaire aanslag in 1942 op het nazikopstuk  Reinhard Heydrich, de architect van de Jodenvernietiging.
Er wordt een min of meer mislukte aanslag gepleegd op Heydrich, hij overleeft de aanslag met slechts een kleine verwonding, maar overlijdt kort daarna toch aan een infectie. 
De Duitsers nemen wraak op 10 juni 1942.


Het dorp Lidice wordt uitgemoord en met de grond gelijk gemaakt. Praktisch alle mannen boven de vijftien jaar werden doodgeschoten, de vrouwen gingen op transport, waarbij velen door uitputting en in de gaskamers zijn omgekomen. Van de  kinderen werden er 82 vergast. Het dorp wordt in 1949 vlakbij weer opgebouwd, maar de oorspronkelijke plaats is tot op de dag van vandaag een indrukwekkend monument.
Het is een grote open vlakte met een bezoekerscentrum en enkele gedenktekens, zoals het aangrijpende monument van de 82 vermoorde kinderen hieronder.



De open vlakte die ons ondanks de bomen een gevoel van totale leegte en verschroeide aarde gaf.


Hieronder het monument voor de weggevoerde vrouwen van Lidice.

In een rondgang bij het bezoekerscentrum diverse muurpanelen van de gepleegde verschrikkingen door de nazi's, zoals het doodschieten van de mannen, het scheiden van de familie's en de bevrijding van de vrouwen uit het concentratiekamp.






Ons bezoek aan Praag en Lidice waren beide indrukwekkend, maar Lidice heeft toch wel de meeste indruk op ons achtergelaten.

jeer